Offside - பெண்கள் பற்றிய உரையாடற் களமாக மாறிய உதைபந்தாட்டக் களம்

அண்மையில் ஜீன்ஸ் அணிந்தார் என்ற குற்றச்சாட்டுக்காக லுப்னா அஹ்மட் ஹீஸைன் என்ற சுடானிய பெண் ஊடகவியலாளர் ஒருவருக்கு ஒரு மாத சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சிறைத்தண்டனைக்கு காரணமான குற்றம் அவர் ஒழுங்கீனமான ஆடையணிந்தார் என்பதே. இந்தத் தண்டனைக்கெதிரான ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தப்பட்டபோது அதிற் பல பெண்கள் லுப்னாவுக்கு ஆதரவளிக்கும் வகையில் காற்சட்டை அணிந்திருந்தார்களெனக் கூறப்படுகிறது. இதனைவிட ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்ட பெண் ஒருவர் மீது பொலிஸார் கிட்டத்தட்ட 9 தடவைகள் குண்டாந்தடிப் பிரயோகம் மேற்கொண்டதாக தெரிவிக்கப்படுகிறது.

ஜீன்ஸ் அணிந்தமை ஒரு குற்றமாகுமா?

ஆணாதிக்க மனோநிலைப்பட்ட இந்த சமூகத்தில் பெண்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டு வரும் செயற்பாடுகள் அனைத்துமே தவறானவையாகவும், குற்றமாகவும் கருதப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாமல் போய்விடுகிறது. ஒரு பெண் ஆணுக்குச் சமத்துவமானவளாக இந்தப் பரந்த உலகினுள் பிரவேசிப்பதை ஆண் மனம் ஏனோ விரும்புவதில்லை. அவர்களை மூலையில் முடக்கி தன்னுடைய கைப்பிடிக்குள் எப்போதுமே வைத்திருப்பது அவனுக்கு விருப்பமானதொன்றாக இருக்கிறது. இதற்கு சுலபமான வழியாக பெண்கள் மீதான கலாசாரக் கட்டுப்பாடுகள் ஆண்களுக்குக் கை கொடுக்கின்றன.

இவ்வாறான பெண்கள் மீதான கலாசாரத் தளைகளுக்கு எதிராக கலைஞர்கள், செயற்பாட்டாளர்கள், எழுத்தாளர்கள் போன்றவர்களினால் பல்வேறு காலங்களில் தொடர்ச்சியாகக் குரல்கள் எழுப்பப்பட்டு வந்தாலும் மிக மோசமான சம்பவங்களும் நடைபெற்ற வண்ணமே உள்ளன

இந்தவகையில் சமூகத்தினால் பெண்களுக்கெதிராக மேற்கொள்ளப்படும் கட்டுப்பாடுகளையும், தடைகளையும் தகர்த்தெறியும் விதத்தில் யதார்த்த பூர்வமான சிறந்த பல படங்களைப் பார்வையாளர்களைச் சிந்திக்கத் தூண்டும் விதத்தில் தரும் சிறந்த நெறியாளராக ஈரானிய திரைப்பட இயக்குனர் ஜாபர் பனஹியைக் கூறலாம். அவருடைய அற்புதமான படைப்புகளில் ஒன்றுதான் ஓப்சைட் (Offside) எனும் திரைப்படம்.

2005ஆம் ஆண்டு உலகக் கிண்ணத்திற்கான கால்பந்தாட்டப் போட்டியைப் பின்னணியாகக் கொண்டு ஈரானிய சமூகத்தில் பெண்களுடைய நிலையை, எத்தகைய பிரச்சார நெடியுமில்லாமல் ஈரானிய சமூகம் பெண்கள் விடயத்தில் “ஓவ் சைட்”டில் நிற்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார் இயக்குனர் ஜாபர் பனஹி.

வழமை போலவே இந்தத் திரைப் படம் வெளியான போது ஈரானில் தடை விதிக்கப்பட்டது. யாரையும் நோகடிக்காமல் ஒருவித நகைச்சுவை உணர்வுடன் பெண்களின் உணர்வுகளையும், அவர்களுடைய ஆற்றல்களையும், ஆர்வங்களையும் சுமந்தபடி ஒரு காற்பந்தாட்ட நிகழ்வினைப் பார்ப்பதனைப் போன்ற தன்மையுடன் படத்தை நகர்த்திச் செல்கிறார் ஜாபர் பனஹி.

ஈரானின் தலைநகர் தெஹ்ரானில், ஈரானுக்கும் பஹ்ரெய்ன்க்குமான உதைபந்தாட்டப் போட்டி நடைபெறுகிறது. அதனைப் பார்க்க தன்னுடைய அனுமதியில்லாமல் புறப்பட்டு விட்ட மகளைத் தேடி ஒரு நடுத்தர வயதுத் தந்தை வாடகைக்காரில் புறப்படுவதுடன் படம் ஆரம்பிக்கிறது.

அடுத்த காட்சியில் ஆணுக்கு அருகில் பெண்கள் அமரக் கூடாது என்ற காரணத்தால் ஆணைப் போல வேடமிட்டுக் கொண்டு அந்தப் போட்டியைப் பார்க்க ஆண்கள் பயணிக்கும் பஸ்ஸில் அவர்களுடன் பயணிக்கும் ஒரு துணிவுள்ள இளம் பெண் காட்டப்படுகிறாள். தெஹ்ரானின் ஸ்ரேடியத்தைச் சென்றடையும் அவள் உதைபந்தாட்டப் போட்டிக்கான ரிக்கற்றை வழமையான அதன் விலையை விடக் கூடிய விலை கொடுத்துப் பெற்றுக் கொள்கிறாள்.

ரிக்கற்றுடன் நீண்ட வரிசையில் நின்று அரங்கத்துள் நுழைய முற்படும் வேளையில் அரங்கத்தின் காவற்படையால் கைது செய்யப்படுகிறாள். கைது செய்யப்படும் அவள், அவளைப் போன்று உதைபந்தாட்டத்தின் விசிறிகளாக இருந்து உதைபந்தாட்டம் பார்க்க வந்து தடுத்து வைக்கப்பட்ட ஏனைய ஐந்து பெண்களுடன் சேர்த்து தடுத்து வைக்கப்படுகிறாள்.

உதைபந்தாட்டப் போட்டி நடைபெறும் அந்த ஒரு மணித்தியாலத்துள் அரங்கின் முன்புறத்தில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஆறு பெண்களுக்கும் அவர்களைத் தடுத்து வைத்திருக்கும் படையினருக்கும் இடையேயான ஊடாட்டத்தின் ஊடாகவும் உரையாடல் ஊடாகவும் ஈரானிய சமூகத்தில் பெண்களின் நிலை என்னவாக இருக்கிறது என்பதை எளிமையாகவும் இயல்பாகவும் தனக்கே உரிய பாணியிலும் ஜாபர் பனஹி வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அதேவேளை இந்த உரையாடல்களினூடு ஈரானிய சமூகத்தின் பல்வேறு வர்க்க அடுக்குகள் அவற்றின் விருப்புகள் தெரிவுகள் என்பவையும் அவற்றின் அடித்தளங்களையும் மிக எளிமையாக வெளிப்படுத்தி விடுகின்றார்.

தடுத்து வைத்திருக்கும் படையினரில் ஒருவன் சில மாதங்களுக்கு முன்னரேயே படையில் இணைந்து கொண்டவன். அவனால் பராமரிக்கப்பட வேண்டிய நோய் வாய்ப்பட்ட தாய் கிராமத்திலிருக்கிறாள். அவனிடம் பராமரிக்கப்பட வேண்டிய கால்நடைகள் இருக்கின்றன. அவனுடைய வயல்நிலத்தின் பயிர்களோ நீரின்றி வாடுகின்றன. அவனுக்குக் கிடைக்கும் விடுமுறையில் அவன் அவற்றைப் பராமரிக்கத் திட்மிட்டிருந்தான். நீர் பாய்ச்ச திட்டமிட்டிருந்தான். ஆனால் பாழாய்ப்போன இந்த உதைபந்தாட்டப் போட்டியால் அவனுக்கு விடுமுறை கிடைக்கவில்லை. அது அவனை எரிச்சலடைய வைக்கிறது. இந்த உதைபந்தாட்டப் போட்டியால் அவனால் விடுமுறையில் போக முடியாமற் போய்விட்ட எரிச்சலை அவன் இந்தப் பெண்கள் மீது கொட்டுகிறான்.

தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிற பெண்ணொருத்தி தடுத்து வைத்துள்ள அந்தப் படையினனிடம் கேட்கிறாள்,

‘ஏன் நாங்கள் உள்ளே போக முடியாது?’

‘உங்களை அனுமதிக்கக் கூடாது என்று எங்களுக்கு உத்தரவிடப்பட்டிருக்கிறது.’

‘ஏன் நாங்கள் உள்ளே போனால் என்ன நடக்கும்?’

‘உள்ளே நிறைய ஆண்கள் இருக்கிறார்கள்.’

‘அதனால்? …’

‘அதனால் அது சாத்தியமில்லை. ஆண்கள் அங்கே தகாத வார்த்தைகளையும் இழிசொற்களையும் பயன்படுத்துவார்கள்.’

‘நாங்கள் அவற்றைக் கேட்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்கிறோம்.’

‘விளையாட்டு மைதானம் பெண்களுக்கான இடமில்லை.’

அது மட்டுமல்ல மேலதிகாரி எந்நேரமும் வரலாம். வந்தால் நான் தண்டனைக்கு ஆளாக நேரிடும் என்றும் அவன் சொல்கிறான். அப் பெண்களிடம் திருப்பிக் கேட்கிறான்,

‘அப்படி என்ன இந்த உதைபந்தாட்டத்தில் இருக்கிறது பார்ப்பதற்கு, இது ஒன்றும் வாழ்வா சாவா பிரச்சினை அல்லவே?’

அவனால் அவர்களின் விளையாட்டு ஆர்வத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் இருக்கிறது. பெண்களுக்கு இதெல்லாம் தேவையில்லாத ஒன்றென அவனின் ஆண் மனோபாவம் புறு புறுக்க வைக்கிறது.

அங்கு தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த பெண்களில் ஒருத்தி தான் கழிவறைக்குப் போக வேண்டும் என்கிறாள். ஆனால், அந்த மைதானத்தில் பெண்களுக்கான கழிவறை இல்லாததால் அவள் போக முடியாது என்கிறான் படையினன். அவளோ இது அவசரம் ஆண்களுக்கான கழிவறை என்றாலும் போகத் தான் வேண்டும் என அடம் பிடிக்கிறாள்.

அவளை கழிவறைக்கு அழைத்துச் செல்லும் படையினன் இந்த தெஹ்ரான் பெண்களுக்கு என்ன பேய் பிடித்திருக்கிறதா? ஓருத்தி என்னவென்றால் இராணுவத்தில் சேரப் போகிறேன் என்கிறாள். மற்றொருத்தி ஆண்களின் கழிவறைக்குப் போக வேண்டுமென்கிறாள். ஆண்களும் பெண்களும் சமமானவர்கள் அல்ல என்று நீங்கள் ஏன் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்கிறான்.

அங்குள்ள சுவரொட்டி ஒன்றினால் அவளது முகத்தை மறைத்து அழைத்துச் செல்லும் படையினன் அவளிடம் கேட்கிறான் உனக்கு வாசிக்கத் தெரியுமா? என்று. அவள் ஆம் என்கிறாள். அவ்வாறானால் உன் கண்களை மறைத்துக் கொண்டு வா என்கிறான். எதற்கு என்று அவள் கேட்டதற்கு கழிவறைச் சுவர்களில் பெண்கள் வாசிக்கக் கூடாத வார்த்தைகள் எல்லாம் எழுதப்பட்டிருக்கும் அவற்றை வாசிக்காமலிருப்பதறகுத் தான் என்கிறான்.

இந்த கழிவறைக்கு அவளை அழைத்துச் செல்லும் காட்சி நம்மை சிரிப்பின் எல்லைக்கே கொண்டு சென்று விடுகிற அதேநேரத்தில் அவர்களிடையேயான உரையாடல் சமூகத்தின் போலி நிலைகளை அம்பலப்படுத்தி விடுகிறது.

இத்திரைப்படத்தின் முக்கியமான அம்சங்களிலொன்று மிகச்சாதாரணமான இலகுவான உரையாடல்களுடாக தனது சமூகம் நோக்கிய ஒரு கலாசார விமர்சனத்தை ஜாபர் பனஹி ஆழமாக முன்வைத்திருப்பது தான். அதேநேரம் உலகெங்கும் பெண்கள் அனுபவிக்கும் சமத்துவ உரிமைகளை ஈரானியப் பெண்கள் ஏன் அனுபவிக்ககூடாது என்கிற யதார்த்தமான கேள்வியையும் அவர் இந்தப் பெண்கள் ஊடாக எழுப்பி விடுகிறார்.

நாளாந்த வாழ்வில் பெண்கள் மீதான அசமத்துவம் எங்கெங்கு எவ் எவ் வழிகளில் தொழிற்படுகிறது என்பதையும் அதன் பிற்போக்கான தன்மையையும் அது சமூகவாழ்வில் ஏற்படுத்தும் பாதிப்புக்களையும் ஓவ் சைட் திரைப்படம் முன்வைத்துச் செல்கிறது.

ஒரு வகையான விவரணப்படத்தின் தன்மையோடு மிகச்சாதாரண கமெராக்களைக் கொண்டு அரங்கத்தின் முன்னால் உள்ள ஒரு சிறிய பகுதியிலேயே 39 நாட்களில் படத்தை முடித்திருக்கிறார் ஜாபர் பனஹி. பெருமளவான காட்சிகள் ஒரே இடத்திலேயே எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

விளையாட்டு மைதானத்தை தான் எடுத்த விடயத்தை விவாதிக்க ஒரு தளமாக்கி விடுகிறார் அவர். விளையாட்டு மைதானம் ஆண்களுக்கானது. விளையாடுபவர்கள் ஆண்கள். ஆனால் பெண்களுக்கும் இதே விளையாட்டை விளையாட முடியும். அவரது பெண் பாத்திரங்கள் ஆண் பாத்திரங்களை விட அது பற்றி அறிவைக் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த விளையாட்டைச் சரிசமமாக உட்கார்ந்து பார்க்க அவர்கள் அனுமதிக்கப்படுகிறார்களில்லை. பெண்களோ அசமத்துவமாக அந்த மைதானத்தின் ஒரு மூலையில் ஆண் காவல்துறையினரின் கண்காணிப்பின் கீழ் தடுத்து வைக்கப்படுகிறார்கள். இது அவர்களுடைய அடிப்படை உரிமையை, சமத்துவ உரிமையை, தெரிவு செய்யும் உரிமையை எல்லாம் பறித்து விடுகிறது.

மொத்தப்பரப்பிலும் ஒரு மூலையில் மட்டுமே அவர்களுக்கான இடம் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுவும் ஆண்களுக்கு சமத்துவமாக அல்ல.

இது உதைபந்தாட்டத்திலாக இருக்கலாம். அல்லது ஈரானிய சமூகத்திலாக இருக்கலாம். ஏன் உலகத்தின் எந்த மூலையிலாகவாவது இருக்கலாம். இது தான் பெண்களின் நிலைமை. பல தளங்களில் பயணிக்கக் கூடிய இந்தக் குறியீடு தான் அவரது பார்வை எனக் கொள்ளலாம்.

இத்திரைப்படங்களில் வரும் அந்தப் பெண்களுக்கோ அல்லது படையினருக்கோ பெயர்களில்லை. அந்தப் பெண்கள் எங்களுடைய பெண்களாகவும் இருக்கலாம். அல்லது உங்களுடையவர்களாக அல்லது எந்த ஒரு நாட்டினராகவேனும் இருக்கலாம். இது போல் தான் படையினரும். இந்த உலகம் முழுவதும் உள்ள ஒரு பிரச்சினையை ஒரு உதைபந்தாட்ட விளையாட்டினூடாக வெளிப்படுத்திய இயக்குனரின் எளிமை எம்மைத் திகைப்பிற்குள்ளாக்குகிறது.

ஓவ் சைட் என்பது விளையாட்டில் தடை செய்யப்பட்ட அல்லது தவறான இடத்தில் நிற்பது என்பது பொருள்படும். அது விளையாட்டின் வெற்றிக்குத் தடையாகிவிடும். ஓவ் சைட்டில் ஒரு தேசமோ நாடோ சமூகமோ நிற்பது அதன் முன்னேற்றத்தற்கு எப்போதும் தடையாகி விடும் என்பது இந்தத் திரைப்படத்தினுடாக எளிமையாகவும் இயல்பாகவும் விளங்க வைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தத் திரைப்படம் பேர்ளின் சர்வதேச பட விழாவில் வெள்ளிக்கர விருதையும், ஜியோன் சர்வதேச படவிழாவில் சிறந்த நடிகைக்கான விருதையும் சர்வதேச மனித உரிமைச் சபையின் சிறந்த படத்திற்கான விருதையும் பெற்றிருக்கிறது.

தமிழ் திரைப்படத்தற்கு ஏன் இன்னமும் ஒஸ்கார் விருது கிடைக்கவில்லை என்று பட்டி மன்றம் நடாத்துவதை விடுத்து, ஹொட்டல்களில் றூம் போட்டு கதைவிவவாதம் நடாத்துவதை விடுத்து, லொகேசன் தேடி உலகம் பூராவும் அலைவதை விடுத்து மக்களிடம் சென்று மக்களை அவர்களது வாழ்க்கையைப் படிக்க எமது நெறியாளர்கள் எப்போது முனைகின்றனரோ அப்போது தான் தமிழில் சிறந்து படங்கள் வெளியாகும். விருதுகளும் தேடி வரும்.

அதுவரை தமிழ் சினிமா ரசிகர்களின் தலைவிதி ஏய்... என்ற காட்டுக்கத்தல்கள் மட்டும் தான்.

சினிமா மட்டுமல்ல, பெண்கள் தொடர்பான பார்வையும்தான். நாங்கள் நிற்பதோ ஓவ் சைட்டில், விளையாடுவதோ தப்பான ஆட்டம். பிறகு வெற்றி பெறுவது எவ்வாறு?

Born on the fourth of July: போரின் திறக்கப்படாத பக்கங்கள்

இயக்குனர்: ஒலிவர்ஸ்ரோன்

இலங்கையில் ஜனநாயகத்திற்கான ஊடகவியலாளர்கள் அமைப்பு வெளியிட்ட வீடியோ கிளிப் போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பில் புதியதொரு சர்ச்சையை உருவாக்கி விட்டிருக்கிறது. அதனை அல்ஜசீரா, பிபிஸி, சனல் 4, சி.என்.என். எனப் பல தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பியிருப்பினும் சனல் 4 க்கும் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கும் இடையே ஏற்கெனவே இருந்த முறுகல் நிலைமை காரணமாக அதனை சனல் 4 வெளியிட்டதாக இலங்கை அரசால் கொள்ளப்பட்டு அதற்கெதிரான பிரச்சாரங்கள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளன.

இலங்கை அரசாங்கத்தின் ஊடக அமைச்சு முதல் இராணுவப் பேச்சாளர் வரை உடனடியாகவே அவ்வீடியோவை நிராகரித்து மறுத்துரைத்திருந்த போதிலும் அது எந்த வகையில் போலியானது என்பதனை அவர்கள் இதுவரை நிரூபிக்கவில்லை.

இராணுவத்தினரால் எடுக்கப்பட்டிருந்த அவ்வீடியோ கைமாறி தமது கைகளுக்கு வந்து சேர்ந்ததாக இலங்கையில் ஜனநாயகத்திற்கான ஊடகவியலாளர்கள் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். இதனை வெளியில் உலாவவிட்ட இராணுவத்தினருக்கு இலங்கையின் போர்க்குற்றங்களை அம்பலப்படுத்தும் நோக்கம் இல்லாதிருந்திருக்கலாம். ஆனால் இராணுவத்தினரிடையே அவ்வாறான எவரும் இல்லாதிருக்க முடியாது என்று சொல்வதற்கில்லை. உலகம் முழுவதும் நடைபெற்ற போர்களில் ஈடுபட்டிருந்த இராணுவத்தினரில் போரின் கொடுரங்களையும் வலியையும் உணர்ந்த அதேவேளை மனச்சாட்சியுள்ள ஒரு சிலரால் போரின் மறைக்கப்பட்ட பகுதிகள் வெளிக்கொணரப்பட்டதும் வரலாற்றின் புதிய பக்கங்கள் திறக்கப்பட்டதும் நடந்தேறியிருக்கிறது.

அண்மையில் பார்க்கக் கிடைத்த Born on the fourth of July என்ற திரைப்படம் அத்தகையதொன்று. இந்தத் திரைப்படத்தின் நெறியாளரான ஒலிவர் ஸ்ரோன் வியட்னாமுக்கெதிராக அமெரிக்கா நடாத்திய யுத்தத்தில் பங்கேற்றவர் என்பது ஒரு விடயம். அதேவேளை அந்தத் திரைப்படத்திற்கு மூலமாக இருந்த Born on the fourth of July என்பது வியட்னாம் யுத்தத்தில் பங்கு பற்றி ஊனமுற்றுத் திரும்பிய அமெரிக்காவின் சுதந்திர தினமான யூலை மாதம் நான்காம் திகதி பிறந்த றொன் கொவிக் எனும் இராணு வீரனின் வாழக்கை வரலாற்று நூலாகும். வியட்னாம் யுத்தத்தில் தனது இடுப்புக்குக் கீழான பகுதி செயலற்றுப் போக சக்கர நாற்காலியிலிருந்தபடியே தன் வராலற்று நூலை எழுதி முடித்தார் என்பதும் இன்னொரு விடயம்.

அது மட்டுமன்றி அவர் இன்றுவரை யுத்தத்திற்கெதிரான முன்னணிப் போராளியாக இருந்து வருகிறார். தனது வாழ்க்கைக் காலத்தில் யுத்தத்திற்கு எதிராகப் போராடியதற்காகப் 12 முறை சிறை சென்றிருக்கிறார். அவருடைய Born on the fourth of July என்ற அந்நூல் வியட்னாமியப் போர் பற்றிய புதிய பார்வையை வழங்கியது. அது திரைப்படமாக வெளிவந்த போது ஓரு வகையில் அத்திரைப்படம் அமெரிக்கா வியட்னாமில் நடந்து கொண்ட முறைக்காக வியட்னாமியர்களிடம் மன்னிப்புக் கோரியதாக அமைந்தது என்கின்றனர் விமர்சகர்கள்.

இந்தத் திரைப்படத்திற்கான திரைக்கதையையும், றொன் ஹொவிக்கும் ஒலிவர் ஸ்ரோனும் இணைந்தே எழுதியிருக்கின்றனர்.

Born on the fourth of July திரைப்படம் அமெரிக்க ஜனாதிபதியாயிருந்த ஜோன் எப். கென்னடியின் உரையுடன் ஆரம்பமாகின்றது. கென்னடி நாட்டு மக்களுக்கு அதுவும் இளைஞர்களுக்கு அறிவூட்டும் வகையில் உரையாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். “நாடு உனக்கு என்ன செய்தது என்று கேள்வி கேட்காதே? நாட்டிற்கு நீ என்ன செய்தாய் என்று கேள்?” என அவர் இளைஞர்களைப் பார்த்துச் சொல்கிறார்.

அப்போது சிறுவனாக இருந்த ஹொவிக் தாயாருடன் அமர்ந்து அந்த உரையை தொலைக்காட்சியில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அப்போது தாயார் ஹொவிக்கிடம் சொல்கிறார் 'நீயும் ஒருநாள் இவ்வாறு பெருங் கூட்டத்தின் முன் உரையாற்ற வேண்டும். அதுவும் அவரைப் போல் உரையாற்ற வேண்டும். அப்போது பல நல்ல விடயங்களைச் சொல்ல வேண்டும்”.

இதன் தாக்கமாக அவன் இளைஞனான போது படையினருக்கு ஆட்திரட்டுவதற்கு கடற்படை அதிகாரிகள் கல்லூரிக்கு வந்த போது உடனடியாகவே அதில் இணைந்து கொள்கிறான்.

இதற்கு ஹொவிக் மட்டும் காரணமல்ல. அவருடைய றோமன் கத்தோலிக்கப் பின்னணியைக் கொண்ட குடும்பச் சூழலும் காரணமாக இருக்கிறது. அந்தக் கிராமமோ ஏற்கெனவே தேசப்பற்றால் பீடிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கிராமம். அத்தோடு தாயின் கண்டிப்பு மிக்க வளர்ப்பு, சிறு வயதிலிருந்தே சுறுசுறுப்பும், திறமையும் மிகுந்த வீரனாக அவனை வளர்க்கிறது.

அவனுடைய கல்லூரியில் ஒரு ஹீரோவாகவும், விளையாட்டு வீரனாகவும் அவன் இருக்கிறான். கல்வியிலும் வாழ்விலும் உயர்நிலையாக்கம் பெற உழைக்க வேண்டும் என்ற உந்தித்தள்ளலும், கண்டிப்பும் நாட்டுப்பற்றும் கொண்ட அவனுடைய நடுத்தரவர்க்கக் குடும்பச் சூழல் அவனை இராணுவத்தில் இணைந்து கொள்ள வைத்ததில் ஆச்சரியப்பட ஏதுமில்லை.

1966 இல் படையில் பணியாற்றச் சென்ற ஹொவிக் 1968 இல் வியட்னாமில் நடந்த மோதலில் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கிலக்காகிறான். வலது காலிலும், பின்னர் தோளிலுமாக துப்பாக்கிச் சன்னங்கள் பாய்கின்றன. களத்திலிருந்து மிகுந்த இடர்ப்பாடுகளுக்கு மத்தியில் அங்கிருந்த இராணுவ வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்படுகிறான்.

எலிகள் சாதாரணமாகவே ஓடிவிளையாடும் எவ்வித வசதிகளுமற்ற மிக மோசமான வைத்தியசாலை அது. போதிய வைத்தியர்களோ தாதிகளோ மருந்துகளோ இல்லை. அப்படி ஒரு வைத்தியசாலையை அவன் நினைத்தும் பார்த்திருக்கவில்லை. ஏற்கெனவே குண்டடிபட்டதில் உடல் முழுக்க வலியுடனும், குண்டடிபட்டதன் காரணமாக இடுப்புக்குக் கீழ் செயலிழந்தும் உள்ள நிலைமை அவனை எரிச்சலடைய வைக்கிறது. இது குறித்து வைத்தியரிடம் முறையிடுகிறபோது அவர் சொல்கிறார். அரசாங்கம் போதிய வசதிகளை எமக்கு ஒதுக்கவில்லை. இருப்பவற்றை வைத்துக் கொண்டு தான் நாம் எல்லோரையும் பராமரிக்க வேண்டியிருக்கிறது என்று.

அங்கிருந்து மீண்டு அமெரிக்கா வரும் ஹொவிக் அதன் பின்னர் எதிர்கொள்ளும் சமூக யதார்த்தம் உளவியல் நெருக்கடி, மனச்சாட்சியின் உலுப்பல், வாழ்வின் மீதான காதலும் கானலும் தான் மீதிக்கதை.

அமெரிக்க சுதந்திர தினமான ஜுலை நான்காம் திகதியன்று சுதந்திரதினக் கொண்டாட்டம் நடைபெறுகிறது. அன்று படைவீரர்களைக் கௌரவிக்கும் நிகழ்வில் அவன் பேச அழைக்கப்படுகிறான். சக்கர நாற்காலியில் இருந்தபடி பேச ஆரம்பித்த அவன் சிறிது நேரத்தில் பேச முடியாமல் திணறுகிறான். மேடையில் இருந்தபடியே கூட்டத்தை உற்று நோக்குகிறான். இரண்டு செவ்விந்தியர்களை கமெரா காண்பிக்கிறது. அதேநேரம் அவனது காதுகளுள் ஒரு குழந்தையின் அழுகையொலி கேட்க ஆரம்பிக்கிறது. அவனுடைய நினைவுகள் பின்நோக்கிச் செல்கின்றன.

கெரில்லாக்கள் இருப்பதாகக் கருதி வியட்னாமில் ஒரு கிராமத்தைச் சுற்றிவளைத்து சுட்டுத் தள்ளுகின்றனர் ஹொவிக் தலைமையிலான படைப்பிரிவினர். ஓவ்வொரு குடிசையாக தேடுதல் நடாத்தும் போது தான் தாங்கள் சுட்டது கெரில்லாக்களை அல்ல. அப்பாவிச்சனங்களை அதுவும் பெண்களையும் சிறுவர்களையும் என்று தெரிய வருகிறது.

ஓரு குடிசையில் தாய் குழந்தை ஒன்றை அரவணைத்தபடி இறந்து கிடக்கிறாள். அவளது உடலில் துப்பாக்கிச் சன்னங்கள் பாய்ந்திருக்கின்றன. அவளது மடியில் கிடந்த குழந்தையோ வீரிட்டுக் கத்தியபடி இருக்கிறது. தாங்கள் சுட்டது அப்பாவிச் சனங்களை என்று நம்பியிருந்த ஹொவிக்குக்கு இது அதிர்ச்சியளிக்கிறது. அந்தக் குழந்தையைக் காப்பாற்ற முயற்சிக்கிறான். ஆனால் கெரில்லாக்களிடமிருந்து வரும் எதிர்த்தாக்குதலில் இருந்து தப்புவதற்காக மற்றவர்கள் இவனை இழுத்துக் கொண்டு ஓடுகின்றனர். அக்குழந்தையைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போனது அவனது மனச்சாட்சியை அழுத்துகிறது. அது அவன் மனதில் ஆழமாய் பதிந்தும் போய்விடுகிறது. அந்தக் குழந்தையின் அழுகுரல் இறுதி மட்டும் அவனுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அதுமட்டுமல்லாது எதிரியென நினைத்து தனது சக இராணுவ வீரனொருவனைச் சுட்டுக் கொன்ற தனது செயலையும் அவனால் ஜீரணிக்க முடியாமல் போகிறது. அவனை அலைக்கழித்துக் கொண்டிருக்கும் இச்செயல்கள் வியட்னாமில் அமெரிக்கப்படையினரின் வீரத்தைப் பற்றி, தாய் நாட்டுக்கான அர்ப்பணிப்புப் பற்றி பேச முயன்றும் பேச விடாது அவனைத் தடுத்து விடுகிறது. அவன் பேசவில்லை. அவனால் பேச முடியவில்லை.

இன்னொருமுறை தனது நண்பர்களைச் சந்திக்க இரவு விடுதி ஒன்றுக்கு தனது சக்கர நாற்காலியிலேயே செல்கிறான். விடுதி இளைஞர்களாலும் யுவதிகளாலும் நிரம்பி வழிகிறது. இசையும் நடனமும் மதுவும் வழிந்தோடுகிறது. ஓரு யுவதி இவனை ஆட வருமாறு கேட்கிறாள். இவன் சொல்கிறான் என்னால் முடியாது. இடுப்புக்குக் கீழே எனது உடல்செயலிழந்து விட்டது என்று. ஆனாலும் அவனால் ஆடாமல் இருக்க முடியவில்லை. இளமையும் மதுவும் அவனை ஆட்டிப்படைக்கின்றன. அவன் சக்கரநாற்காலியில் இருந்தடியே அதனை உலுப்பியபடி ஆடுகிறான். ஆடலின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அவனது ஆசையும் மோகமும் அதனை தான் ஒரு போதும் அனுபவிக்க முடியாது என்கிற கோபமும் விரக்தியும் அதிகரித்து அவனை ஆட்கொள்ளும் போது அவன் சக்கர நாற்காலியுடன் தடாலடியாக வீழ்ந்து விடுகிறான்.

வீட்டுக்கு வரும் அவனிடம் தாயார் கேட்கிறார் மீண்டும் குடித்திருக்கிறாயா என்று. இந்த வீட்டில் யாரும் குடிக்கக் கூடாது என்று சொல்லியிருக்கிறேனல்லவா என்கிறார். ஏற்கெனவே எரிச்சலும் கோபமுற்றிருந்த அவனுக்கு இது இன்னும் சினத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவனது இயலாமை ஆத்திரமாகிறது. அவன் சொல்கிறான் “எனக்கு எதிலும் நம்பிக்கை இல்லை. இந்த விதமாய் எனது மீதி வாழ்க்கையை என்னால் கழிக்க முடியாது. நான் இறந்து போய் விட விரும்புகிறேன் என்கிறான்.

எனக்கு வியட்னாமை மறக்க முடியாதிருக்கிறது. நீங்கள் அதைப் பற்றி அறிய விரும்பவில்லை. நீங்கள் அதனைப் பார்க்க விரும்பவில்லை. நீங்கள் அதனை மறைக்க விரும்புகிறீர்கள். ஆனால் என்னாலோ இப்படி ஒரு உதவாக்கரை மனிதனாக வாழ முடியாது என்று கதறும் அவன் கொம்யூ

னிசம் அழிக்கப்பட வேண்டும். போய்ச் சண்டையிடுங்கள். போய்க் கொல்லுங்கள் என்று நீங்கள் தானே எங்களை அனுப்பினீர்கள் என்று தாயைப் பார்த்துக் குற்றம் சாட்டும் அவன் 'நீ எனது அவமானம்' என்றதோடு தூஸண வார்த்தைகளாலும் ஏசுகிறான்.

‘அம்மா நாங்கள் வியட்னாமில் சிறுவர்களையும் பெண்களையும் சுட்டுத் தள்ளினோம். கொம்யூனிசம் ஒரு பேய். போய் அதனை ஒழிக்கப் போரிடு’ என்று எனக்குச் சொல்லித் தந்தீர்கள். கென்னடி சொன்னதென்று சொல்லி போரிடப் போகச் சொன்னீர்கள். நீங்கள் சொல்லித் தந்த எல்லாமே பொய். நாடும் இல்லை. கடவுளும் இல்லை எஞ்சியிருப்பதெல்லாம் நானும் இந்த சக்கர நாற்காலியும் மட்டும் தான்.

எனது எஞ்சிய வாழ்க்கைக்கு எதுவுமே மிஞ்சவில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டே தனது உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்த முடியாதவனாக காற்சட்டை பட்டினைக் கழட்டி சிறுநீர் கழிப்பதற்காக தனக்குப் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் ரியூப்பை வெளியில் எடுத்து இப்போது இது தான் எனது ஆண்குறி என்று கதறுகிறான். ஆண்குறி இருந்த போது அதனை எப்படிப் பாவிப்பது என அறியக் கூட எனக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை என்கிறான்.

ஐந்து நிமிடங்கள் திரையில் ஓடம் இந்தக் காட்சி ஊடாக ஒரு சாதாரண அமெரிக்கக் கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தின் வாழ்முறை, நம்பிக்கைகள். உலகம் பற்றிய பார்வைகள், அதன் முரண்கள் அமெரிக்க அதிகார அரசியலுக்காகப் பலியிடப்படும் இளைஞர்கள், அதற்கு அவர்களை உந்தித்தள்ளும் ஊடகங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் ஒரு சேரக் கொணர்ந்து விடுகிறார் ஒலிவர் ஸ்ரோன்.

இது இலங்கையில் யுத்தம் தொடங்கியது முதல் அண்மைக்காலமாக இடம்பெற்று வரும் சம்பவங்களை எம் கண் முன் கொண்டு வருகிறது.

மறுநாள் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு மெக்ஸிக்கோ செல்கிறான். மெக்ஸிக்கோ விடுதிகள் பெருமளவுக்கு அமெரிக்க இராணுவத்தனரால் தான் நிரம்பியிருக்கின்றன. அங்குள்ள விபசார விடுதிகள் இந்த இராணுவத்தினருடைய ஒரே உலகம். இது கிட்டத்தட்ட இலங்கையின் அநுராதபுரத்தை ஞாபகப்படுத்துகிறது. மெக்ஸிக்கோ விடுதியும் விபச்சாரிகளும் அங்கு சந்திக்கும் நபர்களுமாக அது வேறொரு உலகமாக இருக்கிறது. ஆனால் அங்கு அவன் சந்திக்கும் இவனைப் போன்ற கால்களை இழந்த இன்னொரு இராணுவ வீரனுடைய நட்பு அவனுடனான உரையாடல், அவர்கள் இதுகாலவரை யுத்தம் என்று நம்பிய எல்லாவற்றையும் கேள்விக்குள்ளாக்கி விடுகிறது. தங்களை அந்நிலைமைக்கு ஆளாக்கிய பேராசைக்கார யுத்தத்திலிருந்து, அமெரிக்கா, அமெரிக்க ஜனாதிபதி என்று எல்லோரும் அவர்களின் வசவுக்கு ஆளாகிறார்கள். மெக்ஸிக்கோ அவனது வாழ்க்கையில் திருப்பு முனையாகிறது.

யுத்த எதிர்ப்பு இயக்கங்களில் ஈடுபட்டு வரும் தனது முன்னைய பெண் நண்பியைச் சந்திக்கிறான். அவளுடன் இணைந்து அதில் பங்கேற்கும் போது அமெரிக்கப்படையினரால் தாக்குதலுக்குள்ளாகிறான். அது இன்னும் அவனை அதிர்ச்சி அடைய வைக்கிறது. யுத்தம் தொடர்பான உண்மைகள் மூடி மறைக்கப்பட்டு பேச விடப்படாது மௌனமாக்கப்படுவதை அவன் உணர்ந்து கொள்கிறான். பதிலாக முழுமையாக அவன் அதில் ஈடுபட ஆரம்பிக்கிறான்.

‘இந்தப் போர் தவறானது. 13ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பாலுள்ள அப்பாவி மக்களுக்கு எதிராகப் போரிட நாங்கள் அனுப்பப்பட்டோம். எதிர்த்தலுக்கான பெருமைப்படத்தக்க வரலாறு ஒன்று எங்களுக்கிருக்கிறது. எங்களுடைய சுதந்திரத்திற்காக நாங்கள் நீண்ட மிக நீண்ட போராட்டம் நடாத்தியிருக்கிறோம். ஆனால் எங்களுடைய அரச தலைமை எங்களைத் தவறாக வழிநடாத்தியுள்ளது.

அமெரிக்காவை நேசிக்காத எவரும் யுத்தத்திற்கு ஆதரவாகப் பேசமுடியும். ஆனால் நான் அமெரிக்காவை நேசிக்கிறேன். ஆனால் இந்த அரசாங்கமோ ஊழல் செய்பவர்களையும் திருடர்களையும் கொள்ளைக்காரர்களையும் பாலியல் வன்புணர்வாளர்களையும் கொண்டிருக்கிறது. நாங்கள் இப்போது உண்மையைச் சொல்லப் போகிறோம். நாங்கள் எங்களுடைய சகோதரர்களைக் கொல்கிறோம். நாங்கள் பேசுவது தான் உண்மை என்பதால் அவர்கள் எங்களைப் பேச விடுகிறார்களில்லை. ஆனால் நாங்கள் பேசுவோம்’ என்கிறான்.

போருக்கெதிரான அவனது போர் இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

ஹொவிக் களத்தில் காயமடைந்த போது அவனை உடனடியாகத் தூக்கிச் சென்று காப்பாற்றுவது ஒரு கறுப்பின இளைஞன்.

வியட்னாமில் நடைபெறுவது ஒரு புரட்சி என்றும் அமெரிக்கா அதில் தலையிட்டது தவறு என்றும் முதன்முதலில் ஹொவிக்குக்குச் சொல்வது ஒரு கறுப்பின இளைஞன் தான். இது ஹொவிக் படுகாயமடைந்து வைத்தியசாலையில் இருக்கும் போது நடைபெறுகிறது.

பின்னர் போருக்கெதிரான ஆர்ப்பாட்டத்தின் போது அமெரிக்கப் படையினர் ஹொவிக்கை தாக்கும் போதும் அத்தாக்குதலிலிருந்து ஹொவிக்கைக் காப்பாற்றி தூக்கிச் செல்வதும் ஒரு கறுப்பின இளைஞன் தான்.

இவ்வாறு அமெரிக்க வரலாற்றில் கறுப்பினத்தவர்களுடைய பாத்திரத்ததை மிக அழகாக சித்திரித்து விடுகிறார் ஓலிவர் ஸ்ரோன்.

அதேபோல் போர் வீரர்களைக் கௌரவிக்கும் நிகழ்வில் அவன் பேச முயன்று பேச முடியாமல் போகும் காட்சியில் அவனது பார்வையில் இரண்டு செவ்விந்தியர்களை கொண்டு வருவதனூடாக அமெரிக்க வரலாறு மற்றும் வீரம் குறித்து எள்ளலான ஒரு பார்வையை அவர் நம்முன் வைக்கிறார்.

திரைப்படம் ஒரு காட்சி ஊடகம். ஓலிவர் ஸ்ரோன் காட்சிக்குறிப்புக்களால் பல விடயங்களைக் குறிப்புணர்த்தி விடுகிறார்.

இத்திரைப்படத்தைப் பார்த்து முடிக்கின்ற போது வன்னியில் போரில் ஈடுபட்ட இலங்கை இராணுவத்தினரில் எவரோ ஒருவர் முழு உண்மையைப் பேசத் தான் போகிறார். அந்த உண்மைகள் இன்னொரு வரலாற்றை எழுதும் என்ற நம்பிக்கை எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. அதன் முதற் கட்டம்தான் இலங்கையில் இடம்பெற்றுள்ள போர்க் குற்றங்கள் தொடர்பாக, இலங்கையில் ஜனநாயகத்திற்கான ஊடகவியலாளர்கள் அமைப்பு வெளியிட்ட வீடியோ கிளிப்.

000

சர்ச்சைக்குரிய அரசியல் திரைப்படங்களுக்காகப் போற்றப்படும் ஒலிவர் ஸ்ரோன் அமெரிக்காவின் ஹொலிவூட் திரைப்படத்துறையில் ஒரு கிளர்ச்சிக்காரராக இருந்து வருகிறார். சமகாலப் பிரச்சினைகளை எவ்வித சமரசங்களுமின்றி பிரதான மையநீரோட்ட அரசியலுக்கு எதிராக கலாநேர்த்தியுடன் திரைப்படங்களில் கொண்டு வருபவர்களில் ஒலிவர் ஸ்ரோனுக்கு மிக முக்கிய பங்குண்டு.

1971இல் Last Year in VietNam என்ற வியட்னாம் போர் பற்றிய குறுந்திரைப்படத்துடன் தனது திரைப்பட வாழ்வை ஆரம்பித்த ஒலிவர் ஸ்ரோன் 20க்கு மேற்பட்ட படங்களை நெறியாள்கை செய்துள்ளார்.

வியட்னாம் யுத்தத்தில் நேரடியாக பங்கு பற்றிய அனுபவம் அவரை யுத்த எதிர்ப்புத் திரைப்படங்களை எடுக்க உந்தித் தள்ளியிருக்கிறது. அவருடைய பிளட்டுன் (Platoon - 1986), போன் ஒன்த போர்த் ஒவ் ஜுலை (Born on the Fourth of July - 1989). ஹெவன் அன்ட் ஏர்த் (Heaven & Earth) ஆகிய திரைப்படங்கள் வியட்னாமுக்கு எதிராக அமெரிக்கா மேற்கொண்ட யுத்தத்தை எதிர்த்த திரைப்படங்களாக அமைந்தன.

இது தவிர கென்னடியின் படுகொலையை மையமாக வைத்து ஜே.எப்.கே. (JFK - 1991) மற்றும் அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக இருந்த நிக்சன் குறித்த நிக்சன் (Nixon - 1995) என்ற திரைப்படம் மற்றும் உலக வர்த்தக மைய தாக்குதலை மையமாக வைத்து வேல்ட் ரேட் சென்ரர் (World Trade Center - 2006) போன்ற பல சர்ச்சைக்குரிய திரைப்படங்களை நெறியாள்கை செய்துள்ளார்.

அலெக்ஸாண்டர் (Alexander - 2004) என்கிற திரைப்படத்தை நெறியாள்கை செய்ததனூடக அவர் வரலாற்றுத் திரைப்படங்களிலும் தனக்கான முத்திரையைப் பதித்துள்ளார்.

Platoon மற்றும் Born on the Fourth of July திரைப்படங்களுக்கான நெறியாள்கைக்காக அவர் ஒஸ்கார் விருதுகைளைப் பெற்றிருந்தார். Midnight Express க்காக சிறந்த திரைக்கதைக்கான ஒஸ்கார் விருதினையும் பெற்றுள்ளார்.

2003இல் கியூபாவுக்கு விஜயம் செய்த ஒலிவர் ஸ்ரோன் பிடல் காஸ்ரோவை மூன்று நாட்கள் நேர்கண்டு Comandante என்ற விவரணப்படம் ஒன்றைத் தயாரித்துள்ளார். அதன் பின்னர் மீளவும் ஒருதடவை கியூபாவுக்கு விஜயம் செய்த அவர் லுக்கிங் ஃபோ பிடல் (Looking for Fidel) என்ற விவரணப்படத்தைத் தயாரித்துள்ளார்.

கூடைக் குண்டுகளை வாங்கிக் கொண்டு, விமானக் குண்டுகளைத் தாருங்கள். The Battle of Algiers.

பயங்கரவாதம் என்ற சொல் முழு உலகின் அணி சேர்க்கையையும் இன்று மாற்றி வருகிறது. பனிப் போருக்கு முன்னர் இரண்டாகப் பிளவுபட்டிருந்த உலகங்கள் இன்று பயங்கரவாத்திற்கெதிராக என்ற அடிப்படையில் ஓரணியில் இணைந்து கொள்கின்றன. இதில் கொம்யூனிச நாடுகளாக அறியப்பட்ட நாடுகளும் விதிவிலக்கல்ல.

இந்த நிகழ்ச்சிகள், எது பயங்கரவாதம்? பயங்கரவாதத்தை உருவாக்கும் ஊக்குவிக்கும் காரணிகள் எவை? யார் பயங்கரவாதிகள்? என்ற கேள்வியை நம்முள் மீள எழுப்பி விடுகின்றது. இந்தக் கேள்வியை நல்ல படைப்பாளிகளும் கலைஞர்களும் எப்போதும் எழுப்பிக் கொண்டே இருப்பார்கள்.

பற்றில் ஒவ் அல்ஜீயர்ஸ் என்ற திரைப்படத்தில் வரும் ஒரு காட்சியில் பிரெஞ் இராணுவத்திடம் பிடிபட்ட அல்ஜீரிய விடுதலைப் போராளியிடம் செய்தியாளர் ஒருவர் கேட்கிறார், ''பெண்கள் கூடையில் குண்டுகளைக் காவிச் சென்று வெடிக்க வைப்பது தவறானதும் வெட்கக்கேடானதும் இல்லையா?''

அதற்கு அந்த விடுதலைப் போராளி இப்படிப் பதிலளிக்கிறான்: ‘எந்தவித பாதுகாப்புமற்ற அப்பாவி மக்களின் மேல் நேபாம் குண்டுகளை வீசி அவர்களை அழித்தொழிப்பது மட்டும் சரியானதா? அது சரியானதென்றால் குண்டுவீச்சு விமானங்களையும் குண்டுகளையும் எங்களிடம் தந்துவிட்டு கூடைகளை நீங்கள் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று.

தனிநபர்கள் ஏன் பயங்கரவாதத்தைக் கையிலெடுக்கிறார்கள் என்பதையும், எப்.எல்.என். எனும் அல்ஜீரிய தேசிய விடுதலை இயக்கம் (FLN - National Liberation Front) எவ்வாறு ஒரு மக்கள் இயக்கமாக உருமாறுகிறது என்பதையும் பற்றில் ஒவ் அல்ஜீயர்ஸ் என்ற திரைப்படம் வெளிப்படுத்துகிறது.

கொலனித்துவத்திற்கெதிரான போரை இத்திரைப்படத்தைப் போல வேறு ஒரு திரைப்படமும் வெளிப்படுத்தவில்லை என்று கூறலாம்.

1950 மற்றும் 1960கள் உலகம் முழுவதும் கொலனியத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்களை நடாத்திக் கொண்டிருந்தன. அத்தகைய போராட்டங்களுள் ஒன்று தான் அல்ஜீரிய விடுதலைப் போராட்டமும். எப்.எல்.என் எனும் தேசிய விடுதலை முன்னணி பிரெஞ்சு காலனியவாதிகளுக்கெதிரான ஆயுதப் போராட்டத்தை நடாத்தி வந்தது.

ஏறத்தாழ அன்று ஒன்பது மில்லியன் மக்களைக் கொண்டிருந்த அல்ஜீரியாவில் பிரெஞ்சு இராணுவத்தினரால் ஒரு மில்லியன் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு நாடு முழுவதும் போராட்டம் வெடித்துக் கிளம்பிய 1954 தொடக்கம் 1957 வரையான காலப்பகுதியை மையமாகக் கொண்டே இத்திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பிரான்ஸ் இராணுவத்திடம் பிடிபட்டு கடும் சித்திரவதைக்கு ஆளாகிய ஒரு அல்ஜீரிய தேசிய விடுதலைப் போராளி, கடும் சித்திரவதை காரணமாக தனது தோழர்கள் தங்கியுள்ள இடத்தைக் காட்டிக் கொடுப்பதற்கு ஒத்துக் கொள்வதுடன் இந்தத் திரைப்படம் ஆரம்பமாகிறது. உண்மையில் அவன் காட்டிக் கொடுக்கும் விருப்பற்றவனாக இருந்தபோதும் கடுமையான சித்திரவதைகள் அவனை காட்டிக் கொடுப்பிற்கு உந்துகின்றன. இதனைத் தொடர்ந்து கஸ்பா நகரத்தின் ஒரு வீட்டிலுள்ள சுவருக்குப் பின்னால் இரகசிய இடமொன்றினுள் ஒளிந்திருக்கும் அல்ஜீரிய தேசிய விடுதலை இயக்கத் தலைவர்களில் ஒருவனான அலி லா பொன்ரேயும் அவனுடைய தோழர்கள் இருவரும், தோழி ஒருத்தியும் ஒளிந்து கொண்டுள்ள இடம் இராணுவத்தினரால் முற்றுகையிடப்படுகிறது.

அலியையும் மற்றவர்களையும் அவர்கள் வைத்திருக்கும் ஆயுதங்களை தம்மிடம் ஒப்படைத்து விட்டு வெளியே வருமாறும், எப்.எல்.என் முற்றாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஏனைய உறுப்பினர்கள் கொல்லப்பட்டும், சிறைப்பிடிக்கப்பட்டும் உள்ளார்கள். நீதான் கடைசி ஆள் எனவே இப்பொழுது நீ சரணடைந்தால் நீதியான விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படுவாய். உனது மனதை மாற்றிக்கொள் என கேணல் மத்யூ கூறுவதோடு அலியின் கண்களினூடாக கமெரா மிகத் தத்ரூபமாகப் பின்னோக்கிய காட்சிகளுக்கு நகர்கிறது, அதனூடாக அல்ஜீரிய மக்களின் காலனித்துவத்திற்கெதிரான போராட்டத்தை நம் பார்வைக்குக் கொண்டு வருகிறார் அதன் இயக்குனர் ஜிலோ பொன்ரர்கோவோ.

ஒரு சாதாரண திருடனாக இருக்கும் அலி லா பொன்ரே பொலிஸாரிடம் பிடிபட்டு எட்டு மாதங்கள் சிறையில் அடைக்கப்படுகிறான். அங்கே ஏற்கெனவே சிறைப்பட்டிருக்கும் அல்ஜீரிய தேசிய விடுதலைப் போராளிகளினது நட்பு அவனுக்குக் கிடைக்கிறது. ஒரு அல்ஜீரியப் பிரஜையாக வெளியிலிருந்து தான் பட்ட அவமானங்களும், வேதனைகளும் அவனை இயக்கத்தின் பால் ஈர்க்கிறது. ஐந்து மாதங்களின் பின் அவன் அல்ஜீரிய விடுதலைப் போராளியாக சிறையிலிருந்து வெளிவருகிறான். அலி தமது நம்பிக்கைக்குரியவனா அல்லது இராணுவத்தினால் வேவு பார்க்க அனுப்பப்பட்டுள்ளவனா என பரிசோதித்துப் பார்க்கும் பொருட்டு ஒரு பிரெஞ்சுப் பொலிஸைச் சுடும்படி அவனுக்கு தோட்டக்கள் நிரப்பப்படாத வெற்றுத் துப்பாக்கி ஒன்று எப்.எல்.என் ஆல் கொடுக்கப்படுகிறது. அதனை அறிந்து கொள்ளாத அலி பொலிஸைச் சுடும் பொழுது தோட்டாக்கள் வெடிக்காததனையிட்டு ஒருகணம் அதிர்ந்து போகிறான். மறுகணம் பொலிஸைத் தாக்கிவிட்டு ஓடுகிறான். இதன் மூலம் அவன் எப்.எல்.என்னின் நம்பிக்கைக்குரியவனாகிறான். விரைவிலேயே விடுதலைப் போராட்டத்தின் முக்கிய போராளியாகி விடுகிறான்.

பிரெஞ்சுக் கொலனியவாதிகளினால் அடக்குமுறைகளுக்கும், அவகௌரவத்திற்கும், அவமானங்களுக்கும் ஆளாகும் அல்ஜீரிய மக்கள் பிரெஞ்சுக் கொலனியவாதிகளுக்கெதிராக தமது வெறுப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். பெருமளவான இளைஞர், யுவதிகள் அல்ஜீரிய விடுதலைப் போராட்டத்தோடு தம்மை இணைத்துக் கொள்கிறார்கள். இயக்க உறுப்பினர்கள் ஒளிந்து கொள்வதற்காகவும், தமது செயற்பாடுகளை மேற்கொள்வதற்காகவுமான நம்பிக்கைக்குரிய இடங்களாக அல்ஜீரிய மக்களின் வீடுகள் திறந்து கொள்கின்றன.

அல்ஜீரிய மக்களுக்குப் பாடம் புகட்டுவதற்காக அந்த மக்களுடைய குடியிருப்புக்களில் பொலிசுடன் சேர்ந்து கொலனியவாதிகள் இரகசியமாகக் குண்டொன்றை வெடிக்க வைக்கிறார்கள். அதில் பெருமளவான மக்கள் பலியாகிப் போகிறார்கள். பதிலுக்கு பிரெஞ்ச் குடியிருப்பாளர்கள் வாழும் குடியிருப்புப் பகுதியிலுள்ள கபேயிலும், எயர் பிரான்ஸ் அலுவலகத்திலும் அல்ஜீரியப் பெண்போராளிகள் குண்டை வெடிக்க வைக்கிறார்கள்.

இந்நிலையில் கேர்ணல் மத்யூ பிலிப் தலைமையிலான பிரெஞ் இராணுவத்தினரை கிளர்ச்சிக்காரர்களை ஒழிக்க பிரான்ஸ் அரசாங்கம் அல்ஜீரியாவிற்கு அனுப்பி வைக்கிறதுது. கேர்ணல் மத்யூ பல போர்களில் வெற்றிகளைக் குவித்த மிகச் சிறந்த இராணுவத்தளபதி.

அல்ஜீரியாவில் இருந்த பிரான்ஸ் இராணுவ அதிகாரியான ஜெனரல் மாசுவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கேர்ணல் மத்யூ பாத்திரத்தில் ஜீன் மார்ட்டின் என்ற நடிகர் நடித்துள்ளார். இவர் அடிப்படையில் ஒரு நாடக நடிகர். அல்ஜீரியா மீதான பிரான்ஸின் போரை எதிர்த்து வெளியிடப்பட்ட அறிக்கையில் கையொப்பமிட்டதன் காரணமாக பிரான்ஸ் அரசால் எச்சரிக்கப்பட்டு கறுப்புப் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தார்.

உண்மையில் இந்தப் படத்தில் அலி பாத்திரம் ஒரு நெருப்பென்றால், மத்யூ ஒரு உறைந்த பனி என்று சொல்லலாம்.

அல்ஜீரிய விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களை எவ்வாறு அழித்தொழிப்பதென்று இராணுவக் குழுவினருக்கு கற்பிக்கும் போதும், அல்ஜீரிய விடுதலை இயக்க உறுப்பினர்களைக் கைது செய்த பின்னர் நடாத்தப்படும் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பின் போதும் கேர்ணல் மத்யூவாக நடித்திருக்கும் ஜீன் மார்ட்டின் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் நடிப்பு, காலனித்துவத்தின் வழிப்பறிக் கொள்ளை எவ்வாறிருக்குமென பொன்ரர்கோவோ வெளிப்படுத்த நினைத்தாரோ அதனை சிறிதும் பிசகின்றி தத்ரூபமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளது. அதிகாரத்திலிருக்கும் பகட்டுத்தனமான மனிதர்களின் உள்ளே உறைந்திருக்கும் அருவருக்கத்தக்க உண்மைகளையும், அவர்களுடைய சித்திரவதைகள் போன்ற கீழ்த்தரமான நடவடிக்கைகளையும் இத்திரைப்படத்தில் இயக்குனர் வெளிக் கொணர்ந்துள்ளார்.

மத்யூவின் கெரில்லாக்களுக்கெதிரான நடவடிக்கைகள் புதியனவாக இருக்கின்றன. அவன் கூறுகிறான் ‘அல்ஜீரியாவில் 9 மில்லியன் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் எமது எதிரிகளல்லவென்பது எமக்குத் தெரியும். ஆனால் ஒரு சிறு தொகையினர் அச்சம் தருபவர்களாகவும், வன்முறைகளைக் கையாள்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்று.’

அவர்களை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது என்பதைப் பற்றி இராணுவத்தினருக்கு கேர்ணல் மத்யூவினால் வகுப்பெடுக்கப்படுகிறது. கெரில்லாக்கள் எவ்வாறு செயற்படுவார்கள் அவர்களுக்கு யார் யாருடன் தொடர்பிருக்கும் என்பது பற்றிய முழுமையான அவர்களின் செயற்பாடு பற்றி இராணுவத்தினருக்குத் தெளிவுபடுத்தப்படும் அதேவேளை கெரில்லாக்களை ஒடுக்குவதற்கான நடவடிக்கைகளும் ஆரம்பமாகின்றன. இதற்கு ‘Operation Champagne’ என்று பெயரும் இடப்படுகிறது.

இந்த நடவடிக்கையின் மூலம் அல்ஜீரிய தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தை இராணுவம் ஒடுக்கத் தொடங்குகிறது. தலைவர்களிற் சிலரும், உறுப்பினர்களும் இராணுவத்திடம் பிடிபடுகின்றனர். சிலர் கடும் சித்திரவதைகளின் பின் கொல்லப்பட்டனர், சிலர் சித்திரவதையின் கொடூரம் தாங்காமல் மற்றவர்களைக் காட்டிக் கொடுத்தனர். இவ்வாறு காட்டிக் கொடுப்பவர்களால் மற்றைய தலைவர்களின் மறைவிடங்கள் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு அவர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர். அல்லது கொல்லப்பட்டனர்.

கெரில்லா இயக்கத்தின் அமைப்பையும் தன்மையையும் பண்பையும் கண்டறிந்து பதில் நடவடிக்கைக்கு திட்டமிடுகிறான் கேர்ணல் மத்தியூ

இறுதியாக அலியின் மறைவிடம் காட்டிக் கொடுக்கப்படுகிறது. வீடொன்றின் சுவற்றின் பின்னால் உள்ள இரகசிய இடம் ஒன்றில் மறைந்திருக்கும் இவர்களை இராணுவம் சுற்றி வளைக்கிறது. படத்தின் ஆரம்பக் காட்சிக்கு மீள வருகிறது. வெளியில் வரும்படி அழைத்தும் அலியும் அவனுடனுள்ள போராளிகளும் வராததனால் மக்கள் குடியிருப்பிலுள்ள அவர்களின் மறைவிடம் மக்களின் கண்ணெதிரேயே குண்டு வைத்துத் தகர்க்கப்படுகிறது. அத்துடன் கெரில்லாப் போராட்டம் முடிவுக்கு வருகிறது. அழித்தொழிக்கப்பட்ட எப்.எல்.என் போராளிகளின் பிணங்களின் மேல் பிரான்ஸ் இராணுவம் வெற்றிவாகை சூடிக் கொள்கிறது.

கெரில்லாக்கள் அழித்தொழிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் போட்ட விதைகள் விளையவாரம்பித்தன. அடுத்த மூன்று வருடங்களில் அது அல்ஜீரியாவில் மக்கள் புரட்சியாக வெடித்தது. யுத்தத்தில் மடிந்து போன வீர, வீராங்கனைகளின் கனவுகள் பலிக்கும் காலமாக அது உருக் கொண்டது. 1960களின் ஆரம்பத்தில் இடம்பெற்ற இந்த மக்கள் புரட்சியில் ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர்கள் என அல்ஜீரிய மக்கள் அனைவரும் ஆயிரக்கணக்கான கொடிகளுடனும், கோசங்களை எழுப்பியவாறும் தமது சுதந்திரத்திற்காக வீதியில் இறங்கிப் போராட்டம் நடத்தினார்கள். இந்த மக்களது போராட்டத்தைத் தடுக்கவியலாத இராணுவத்தினர் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொண்டனர். இதன் போது ஏராளமான பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டபோதும் இராணுவத்தினரினது அடக்குமுறைகளையும், தடைகளையும் மீறி இவர்கள் போராட்டம் வலுப் பெற்றது.

மக்கள் எல்லோரும் ஒன்றுபட்டு நடத்திய இந்தப் போராட்டத்தினால் கொலனியவாதிகள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். கெரில்லா இயக்கத்தைத் துடைத்தழித்த அவர்களால் மக்களுடைய விடுதலை வேட்கையை அழித்து விட முடியவில்லை. தொடர்ச்சியாக மூன்று வருட காலமாக நடைபெற்ற இந்த மக்கள் போராட்டம் 1962ஆம் ஆண்டு ஜுலை மாதம் கிடைக்கப் பெற்ற சுதந்திரத்துடனும், அல்ஜீரிய தேசியத்தின் பிறப்புடனும் முடிவுக்கு வந்தது.

பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான நடவடிக்கை, ஆயுதக்கலகத்திற்கெதிரான நடவடிக்கை, சித்திரவதையினூடாக உண்மைகளை வெளியிலெடுத்தல் போன்றவற்றினுள் உறைந்திருக்கும் உண்மைகளை வெளிக்கொணரும் இத்திரைப்படம் செப்ரம்பர் 11க்குப் பின்னரான ஜோர்ஜ் டபிள்யூ புஸ்ஸின் பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான போர்ப் பிரகடனத்தின் போது, இந்தப் போரில் பணிபுரியும் அமெரிக்கப் படையினருக்காகவென, யுத்த கள வழிகாட்டியாக 2003ஆம் ஆண்டு பென்ரகனில் திரையிட்டுக் காண்பிக்கப்பட்டது. அதுவே ஈராக், ஆப்கானிஸ்தான் மட்டுமல்லாமல் உலகெங்கும் இப்போது என்ன நடைபெறுகின்றது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வைக்கிறது.

ஈராக்கிலும் ஆப்கானிஸ்தானிலும் பயங்கரவாதத்தைத் தோற்கடிக்க அமெரிக்காவுடன் ஐரோப்பிய நாடுகளும் இணைந்து கொண்டன. இலங்கையில் பயங்கரவாதத்தைத் தோற்கடிக்க அதே மேற்குடன் தென்னாசிய நாடுகள் இணைந்து கொண்டமை ஒரு புறம் என்றால் மறுபுறம் எதிரெதிர் நிலையில் இருந்த ஜனநாயக நாடாகத் தன்னைச் சொல்லிக் கொள்ளும் இந்தியாவும் கம்யூனிஸ நாடாகத் தன்னைச் சொல்லிக் கொள்ளும் சீனாவும், ரஸ்யாவும் கூட அதே அணிசேர்க்கைக்குள் வந்திருந்தன. ஆச்சரியம் அதுவல்ல, அந்தப் பயங்கரவாத ஒழிப்புக்கு அமெரிக்காவால் இன்றுவரை பாதிக்கப்படும் கியூபாவும், அமெரிக்காவின் நேரடி மற்றும் மறைமுக ஆதிக்கத்திலிருந்து ஜனநாயக வழிமுறையூடாக விடுவித்துக் கொண்டு இடதுசாரி நிலைப்பாட்டை நோக்கி நகரும் பொலிவியாவும், ஆஜென்ரீனாவும்கூட ஆதரவளித்திருந்தன என்பது தான்.

அல்ஜீரிய தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் (FLN) கிளர்ச்சித் தலைவர்களில் ஒருவரான சாதி யசீப் பிரான்ஸ் சிறையில் இருந்தவாறே பற்றில் ஒப் அல்ஜீர்ஸ் திரைக்கதைக்கான குறிப்புக்களை எழுதியுள்ளார். சிறையிலிருந்து விடுதலையான யசீப் இதனைப் படமாக்க இத்தாலியின் மிகச் சிறந்த நெறியாளர்களான லுச்சினோ விஸ்கொன்ரி (Luchino Visconti) , ப்ரான்செஸ்கோ ரோசி (Francesco Rosi), ஜிலோ பொன்ரர்கோவோ ஆகிய மூன்று மிகச் சிறந்த திரைப்பட நெறியாளர்களையும் அணுகியிருந்தார். இறுதியில் பொன்ரர்கோவோவே இத்திரைப்படத்தை இயக்குவதென்று முடிவாகியது. இதன் பின் இத்திரைப்படத்திற்கான திரைக்கதையை ஃபிரான்கோ சொலினஸடன் இணைந்து பொன்ரர்கோவோ எழுதியுள்ளார். யசீப் இந்தத் திரைப்படத்தைத் தயாரித்தது மட்டுமல்லாமல் இத்திரைப்படத்தின் முக்கிய பாத்திரமான எப்.எல்.எம். இயக்கத்தின் தலைவர்களுள் ஒருவரான அல் ஹாதி ஜபாராக நடித்துமுள்ளார்.

1919ஆம் ஆண்டு இத்தாலியில் பிறந்த ஜிலோ பொன்ரர்கோவோ ஒரு யூதராவார். பல்கலைக்கழகத்தில் இரசாயனவியல் மாணவராகப் பயின்று கொண்டிருந்த போது இடதுசாரி கொள்கை கொண்ட பேராசிரியர்களுடனும், மாணவர்களுடனும் இவருக்கு நட்பு ஏற்படுகிறது. பட்டதாரியாகிய பின் இத்தாலியில் யூதர்களுக்கெதிராக வளர்ந்து கொண்டிருந்த எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் காரணமாக இத்தாலியை விட்டு பிரான்ஸ் சென்ற பொன்ரர்கோவோ இத்தாலி பத்திரிகையொன்றின் நிருபராகப் பணியாற்றினார். 1933ஆம் ஆண்டு பிரான்ஸின் திரைப்பட உலகத்தினுள் பிரவேசிக்கும் இவர் ஆரம்பத்தில் சில விவரணப் படங்களைத் தயாரித்தார். இதன் பின்னர் மார்க்ஸியவாதியும், டச்சு விவரணப்பட இயக்குனருமாகிய ஜோரிஸ் ஐவென்ஸிடம் உதவியாளராகச் சேர்ந்து கொண்டார். பொன்ரகோர்வோ தன்னுடைய கொள்கைகளுடன் நெருக்கமானவர்களான பாப்லோ பிக்காஸோ, ஐகர் ஸ்றாவின்ஸ்கி, ஜீன் போல் சார்த்தர் ஆகியோரைச் சந்திக்கும் காலத்தில்தான் அவருடைய அரசியல் எண்ணங்கள் வளர்ச்சி பெற்றன. 1941 இல் இத்தாலிய கொம்யூனிசக் கட்சியில் இணைந்து கொண்டார். இத்தாலிய பாசிஸ எதிர்ப்பியக்கத்திலும் இவர் பணியாற்றினார். 1956 இல் ஹங்கேரி மீதான சோவியத்தின் படையெடுப்பை அடுத்து அவர் கொம்யூனிசக் கட்சியிலிருந்து விலகிய போதும் தான் புரட்சிகரப் பாதையிலிருந்தும், மார்க்ஸிய அர்ப்பணிப்பிலிருந்தும் விலகவில்லையென அறிவித்தார். இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின் பின் இத்தாலி செல்லும் இவர் பத்திரிகை நிருபர் பதவியிலிருந்து விலகி முழுநேரமாக திரைப்படத்துறையில் நுழைந்து 20ற்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களை இயக்கியுள்ளார். பெருமளவில் அரசியல் நிகழ்வுகள் சார்ந்த மிக முக்கியமான திரைப்படங்களை இயக்கியுள்ள பொன்ரர்கோவோவின் படங்களில் ஒன்றாக 1966 இல் வெளிவந்த பற்றில் ஒப் அர்ஜீயர்ஸ் விளங்குகின்றது. இத்திரைப்படத்தில் பொன்ரர்கோவோ மிகையதார்த்த வாதத்தையும், நவயதார்த்தவாதத்தையும் இணைக்கிறார்.

இந்தத் திரைப்படத்தை எடுக்கு முன் பிரான்ஸ் ஃபனானை இவர் முழுமையாக வாசித்திருந்தபடியால், இந்தத் திரைப்படத்தில் பிரென்சுச் சிந்தனையாளரான ஃபனானின் கருத்துக்கள் ஆதிக்கம் செலுத்துபவையாக உள்ளதாகவும், பற்றில் ஒப் அர்ஜியர்ஸ் திரைப்படம் விவரணத்தன்மை வாய்ந்த அரசியற்படமென்ற வகையில் ஐசன்டினின் பற்றில்ஸிப் பொட்டம்கின் திரைப்படத்தோடு ஒப்பிடத்தக்கது எனவும் விமர்சகர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

வியட்னாமின் வியட்மின், அயர்லாந்தின் ஐ.ஆர்.ஏ, நிக்கரகுவாவின் சன்டினிஸ்டா போன்ற பல தேசிய விடுதலை இயக்கங்களுக்கு இத்திரைப்படம் ஆதர்சமாக இருந்து வருவது குறிப்பிடத்தக்கது. விடுதலை இயக்கங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் திரைப்பட இயக்கத்திலும் அரசியல் திரைப்படங்களுக்கு இத்திரைப்படம் ஒரு முன்மாதிரியாகவுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

குளோபல் தமிழ் செய்திகள்

16.08.2009

நரகத்தை நோக்கிய ஒரு பாதை... The Road to Guantanamo

‘நீ அல்ஹைய்தாவா?’ கேட்பது ஒரு அமெரிக்க அதிகாரி. ஆணவமும் அகங்காரமும் அவன் முகத்தில். அவனுக்கு முன்னால் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் ஆசிப் சொல்கிறான் “இல்லை”. அந்த அமெரிக்க அதிகாரியுடன் இருக்கும் அமெரிக்கப் படையினன் இவனைத் தாக்குகிறான். மீளவும் அந்த அதிகாரி கேட்கிறான். நீ அல்ஹைய்தா தானே? இவன் மீளவும் “இல்லை” என்கிறான். திரும்பவும் தாக்குகிறான் அந்தப் படையினன். இவன் அல்ஹைய்தாவா இல்லையா என்ற உண்மை அல்ல முக்கியம். அவர்கள் சொல்வதற்கு இவன் தலையாட்ட வேண்டும் என்று மட்டுமே அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

அதனை மேலும் நிறுவுகிறது இன்னொரு விசாரணை:

கைது செய்யப்பட்டுள்ள ஸாபிக்கிடம் விசாரணையை மேற்கொள்ளும் வோஸிங்டனிலிருந்து வந்த பெண் அதிகாரி தொலைக்காட்சியில் 2000ஆம் ஆண்டு ஒசாமா பின்லேடன் உரையாற்றும் போது, அல்ஹைய்தா உறுப்பினர்கள் உட்கார்ந்திருந்து அவருடைய உரையைக் கேட்பது போன்ற ஒரு காட்சியைக் காட்டி ‘இதிலிருப்பவர்களை உன்னால் இனம் காண முடிகிறதா? எனவும், அதில் தெளிவில்லாத ஒரு காட்சியைக் காட்டி இது ஆசிப், இது றுஹேல், இது நீ’ எனவும் கூறுகிறாள்.

‘2000 ஆம் ஆண்டு நாங்கள் ஆப்கானிஸ்தானுக்கு வரவில்லை. அப்போது நாங்கள் இலண்டனில் இருந்தோம்’ என்று ஸாபிக் கூறுகிறான்.

‘நான் இந்த ஒளிப்பதிவு நாடாவில் உன்னைப் பார்த்தேன். அந்த நேரம் நீ ஆப்கானிஸ்தானில் தான் இருந்துள்ளாய்’ என அந்த அதிகாரி விடாப்பிடியாகக் கூறுகிறாள்.

இல்லையென மறுக்கும் ஸாபிக்கிடம் இது நீதான் என மீண்டும் மீண்டும் கூறி அவனை ஒத்துக் கொள்ளும்படி வற்புறுத்துகிறாள். கடைசிவரை அவனும் மறுக்கிறான்.

பெற்றதாயினால் கூட பிள்ளையினை அடையாளம் கண்டு பிடிக்க முடியாதபடி தெளிவில்லாத அந்த ஒளிப்பதிவு நாடாவில் உள்ள காட்சியில் நீதான் உள்ளாய் என ஒப்புவிக்க வைக்கும் தந்திரோபாயத்தை கையாள்கிறாள் அந்த முட்டாள் அதிகாரி.

அவளுக்குத் தேவையானதெல்லாம் உண்மை அல்ல. அதிலிருப்பது அவர்கள் தான் என்றும் அவர்கள் அல்ஹைய்தா உறுப்பினர்கள் என்று ஒத்துக் கொள்வதும் தான்.

உலகம் முழுவதும் அதிகாரத்திலிருப்பவர்கள் தேடுவது உண்மையை அல்ல. அவர்கள் விரும்புவதை மற்றவர்கள் சொல்ல வேண்டும், ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள்.

இதனை அற்புதமாக வெளிக்கொண்டு வந்திருக்கும் திரைப்படம் தான் த றோட் ரு குவான்டனமோ.

ஆப்கானிஸ்தானில் வைத்து கைது செய்யப்பட்டு பின் குவான்டனாமோ வதைமுகாமிற்கு அனுப்பி வைக்கப்படும் ஆசிப் இக்பால், றுஹேல் அஹமட், ஸாபிக் றசூல் எனும் மூன்று இளைஞர்களின் உண்மைக்கதையை மையமாக வைத்தும், குவான்டனாமோ வதைமுகாம் பற்றிய பயங்கரமான அதிர்வினை எமக்குள் ஏற்படுத்திச் செல்லும் வகையிலும் The Road to Guantanamo (குவான்டனாமோவிற்கான வழி) என்கிற திரைப்படத்தை எமக்குத் தந்திருக்கிறார் மைக்கேல் வின்ரர்பொட்டம் எனும் பிரிட்டன் நெறியாளர்.

ஒரு ‘டொக்யூ ட்ராமா’ (Docudrama) வாக உருவாக்கப்படடிருக்கும் இப்படைப்பு, திரைப்படத்திற்கான அனுபவத்தைத் தரும் அதேவேளை ஒரு செய்திக்குப் பின்னாலுள்ள பல்வேறு உண்மைச் செய்திகளையும், தகவல்களையும் கொண்டுள்ள ஒரு ஆழமான செய்தி அறிக்கை தரும் அனுபவத்தையும் எமக்குத் தருகிறது

இத்திரைப்படத்தின் முதல் காட்சியே கீழைத்தேச நாடுகள் தொடர்பாக அமெரிக்காவும், பிரிட்டனும் என்ன நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை வெளிப்படுத்தி விடுகின்றது.

‘இவர்களில் சிலர் மிக மோசமான மனிதர்களென்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்’ எனும் முன்னாள் அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் டபிள்யூ புஸ் உரையாற்றும் போது, அருகில் அன்றைய பிரிட்டிஸ் பிரதமர் ரொனி பிளேயரும் நிற்பதான ஒரு இணைப்புக் காட்சியுடனேயே படம் ஆரம்பமாகிறது.

இங்கிலாந்தின் ரிப்ரன் நகரில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஆசிப் 2001 ஆம் ஆண்டு செப்ரம்பர் 28ஆம் திகதி தனது திருமணத்திற்காக இலண்டனிலிருந்து பாகிஸ்தானின் கராச்சிக்குப் பயணமாகிறான். அவனுடன் கூடவே அவனுடைய நண்பர்களான றுஹேல் அஹமட், ஸாபிக் றசூல், மொனீர் அலி ஆகிய மூவரும் செல்கிறார்கள்.

பாகிஸ்தான் சென்றடையும் அவர்கள் அங்கிருக்கும் பள்ளிவாசலுக்குத் தொழுகைக்குச் செல்கிறார்கள். ஆப்கானிஸ்தானில் பணியாற்றுவதற்குத் தொண்டர்களைக் கோரும் அங்குள்ள இமாமின் பேச்சால் கவரப்பட்டு முற்றுகைக்குள்ளாக்கப்பட்டிருக்கும் ஆப்கானிஸ்தானில் உள்ள மக்களுக்கு உதவ காபூல் நகரை நோக்கிப் பயணமாகிறார்கள்.

முதலில் தலிபான்களின் இதயபூமி என அழைக்கப்படும் கந்தகாரை வந்தடையும் அவர்கள் பின்னர் அமெரிக்காவால் குண்டுத் தாக்குதலுக்குள்ளாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இருண்ட உலகமான

காபூலை நோக்கிப் பயணமாகிக் கொண்டிருக்கும் போது ஆசிப் கடும் நோய்வாய்ப்படுகிறான்.

கடும் போரும், சிதிலமடைந்த நகருமான காபூலில் இருந்த நாட்களில் அவர்களினால் அங்குள்ள மக்களுக்கு எதுவுமே செய்ய முடியாமல் இருக்கிறது. இதன் காரணமாக அவர்கள் திரும்பவும் பாகிஸ்தானுக்குத் திரும்பி வர முயற்சிக்கிறார்கள். பாகிஸ்தான் செல்வதற்காக வாகனமொன்றில் ஏறி இறுதியாகத் தலிபான்களின் கட்டுப்பாட்டினுள் இருந்த குண்டுஸ் நகரத்திற்கு வரும் போது குண்டுஸ் நகரமும் அமரிக்கப் படையினால் கைப்பற்றப்படுகிறது. இந்தவேளையில் அமெரிக்க இராணுவத்தினால் கடுமையான தாக்குதல்கள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. அங்கிருந்து தப்பும் முயற்சியில் நண்பர்களில் ஒருவனான மொனீர் காணாமற் போய்விடுகிறான். இறுதிவரை அவனுக்கு என்ன நடந்தது என்று கண்டறியப்படவேயில்லை. கடுமையான எறிகணைத் தாக்குதல்களில் இவர்களுடன் வந்த பலர் இறந்து போகிறார்கள். வழியெங்கும் இறந்தவர்களின் உடலங்கள் சிதறிக் கிடக்கின்றன.

நம்பிக்கையை இழந்து போனவர்களாக காபூலை நோக்கிப் பயணமாகும் போது ஆப்கானின் நோர்தேன் அலையன்ஸ் (Northern alliance- ஆப்கான் இராணுவத்தினராலும், தலிபான்களுக்கெதிரான ஒட்டுக் குழுக்களினாலும் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பு. மேற்கத்தைய ஊடகங்களினாலேயே இது Northern alliance என அழைக்கப்பட்டது.) படையிரால் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். கைது செய்யப்படும் இளைஞர்களிடமுள்ள பெறுமதிமிக்க பொருட்கள் அவர்களால் அபகரிக்கப்படுகிறது.

அமெரிக்காவின் கைக்கூலிகளாகச் செயற்பட்ட இந்த நோதேர்ன் அலையன்ஸ் இராணுவத்தினர் அல்கெய்தா அமைப்பின் உறுப்பினர்களென தம்மிடம் அகப்பட்ட அப்பாவி இளைஞர்கள் பலரை அமெரிக்க இராணுவத்திற்கு தலைக்கு 5 ஆயிரம் டொலர்படி விற்றுள்ளனர் எனத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

இந்த மூவருடன் பல நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் கென்டைனர் ஒன்றினுள் நோர்தேன் அலையன்ஸ் படையினரால் பலவந்தமாகத் திணிக்கப்படுகிறார்கள். மூச்சு விடக் கூட முடியாமல் ஒவ்வொருவரும் அச்சமுற்றிருக்கும் வேளை மூடப்பட்ட கென்டைனருக்கு வெளியிலுள்ள படையினர் இவர்களை நோக்கிச் சுடுகிறார்கள். இருண்ட உட்பகுதிக்குள் என்ன நடக்கிறதென்று தெரியாத பலர் இறந்து போகிறார்கள்.

அதிர்ஸ்டவசமாகத் தப்பிய ஆசிப், றுஹேல், ஸாபிக் மூவரும் உயிர் பிழைத்த மற்றவர்களுடன் சேர்த்து ஆப்கானிஸ்தானின் வடபகுதியிலுள்ள செபஹர்ன் சிறையில் தள்ளப்படுகிறார்கள். பின்னர் கண்களும் கைகளும் கட்டப்பட்ட நிலையில் விமானம் மூலம் கியூபாவிலுள்ள குவான்டனாமோ சிறைச்சாலைக்கு அனுப்பி வைக்கப்படும் அவர்கள் முதலில் அங்குள்ள எக்ஸ்ரே முகாமிலும், பின்னர் டெல்ரா முகாமிலும் தடுத்து வைக்கப்படுகிறார்கள். இம்முகாம்களில் முடிவற்ற சித்திரவதைகளுக்கும், விசாரணைகளுக்கும் இவர்கள் ஆளாகிறார்கள்.

40 நாடுகளைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கானோர் குவான்டனாமோ சிறைச்சாலையில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தனர் என இன்னொரு குறிப்புக் கூறுகிறது.

பெருமளவு கல்வியறிவுள்ளவர்களையும், புத்திசாலிகளையும், ஒழுக்கமுள்ளவர்களையும் தமக்கேற்றவாறு மூளைச்சலவை செய்வதற்குப் பயன்படுத்த முடியாதென்பதனால் உலகம் பூராவுமுள்ள அரசாங்கங்கள் தமது படையில் இணைத்துக் கொள்ளப்படும் நபர்கள் திருப்பிக் கேள்வி கேட்காதவர்களாகவும், இனவாதிகளாகவும் இருப்பதனையே விரும்புகின்றனரென்பதையும் இத்திரைப்படம் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

ஏனெனில் குவான்டனாமோ வதைமுகாமில் விசாரணை செய்த சிஐஏ மற்றும் எம் 15 இன் அமெரிக்க, பிரித்தானிய அதிகாரிகள் இந்தவிதமான ஆட்களாகத்தான் இருந்தார்கள். அதாவது தாம் நினைப்பதைக் கைதிகள் ஏற்றுக் கொண்டு, அவர்கள் குற்றம் செய்யாதவர்களாக இருந்தாலும் குற்றம் செய்தவர்களென ஒப்புக்கொள்ள வேண்டுமென்பது இந்த அதிகாரிகளுடைய அவாவாக இருக்கிறது. அவர்களுக்கு உண்மையை அறிந்து கொள்வதில் எந்தவிதமான அக்கறையுமிருக்கவில்லை. தங்களது செயல்களை நியாயப்படுத்துவதற்கு மட்டுமே அவர்கள் விரும்புகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதை பல காட்சிப் படிமங்களினூடு இயக்குநர் எங்களுக்கு புரியவைக்கிறார்.

செப்ரம்பர் 11க்குப் பின் ஈராக் மீதானதும், ஆப்கானிஸ்தான் மீதும் பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான யுத்தத்தை அமெரிக்கா கட்டவிழ்த்து விட்டது.

அன்றைய நாட்களில் ஈராக்கில் தான் ஊட்டி வளர்த்த சதாம் குசேனை ஒழித்துக் கட்டுவதில் அமெரிக்கா மும்முரமாக ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தபோது சதாமின் ஆதரவாளர்களெனச் சந்தேகிக்கப்பட்டவர்களெல்லாம் கைது செய்யப்பட்டு அபுகிராப் சிறைச்சாலையில் அமெரிக்க இராணுவத்தினால் கடுமையான சித்திரவதைக்குள்ளாக்கப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டார்கள். காணாமற் போனார்கள்.

அமெரிக்காவின் ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் டபிள்யூ புஸ்ஸின் தலைமையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த வன்முறைகள் பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான யுத்தம் என்ற போர்வையினால் மூடிமறைக்கப்பட்டன.

இதனைத் தொடர்ந்து செப்டம்பர் 11 சம்பவத்துக்குக் காரணமான பயங்கரவாதி ஒசாமா பின்லேடனையும் அவரது பயங்கரவாத அமைப்பான அல்ஹைய்தா அமைப்பையும் துவம்சம் செய்வோமெனும் பெயரில் ஆப்கானிஸ்தானில் அமெரிக்கா மேற்கொண்ட யுத்தத்தின் போது அல்ஹைய்தா உறுப்பினர்களெனும் சந்தேகத்தின் பேரில் அங்குள்ள அப்பாவி இளைஞர்கள் கைது செய்யப்பட்டு கியூபாவில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அமெரிக்காவின் மிகப் பெரிய சித்திரவதை கூடாமான குவான்டனாமோ வதை முகாமில் அடைக்கப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தக் கைதிகள் சட்ட ரீதியான எந்தவித உதவிகளும் கிடைக்கப் பெறாத வகையில் தடுக்கப்படுவதோடு, தொடர்ச்சியான சித்திரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றார்கள்.

எவ்வாறு அப்பாவிகள் பொய்யான விசாரணை, சித்திரவதைகளின் மூலம் குற்றவாளிகளாக்கப்பட்டு தண்டனை அனுபவிக்கிறார்கள். அவர்களின் வாழ்நாள் எவ்வாறு இந்த மாதிரியான முட்டாள் அதிகாரிகளின் கைகளில் சிக்கிச் சின்னாபின்னப்பட்டுப் போகிறதென்பதை இத்திரைப்படம் மிகவும் காத்திரமாக எடுத்துக் காட்டுகிறது.

இறுதியில் எந்தவித குற்றச்சாட்டுக்களும் சுமத்தப்படாமல் இந்த மூவரும் பிரிட்டனிற்குத் திருப்பி அனுப்பப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய வாழ்நாளில் இரண்டு வருடம் பொய்க் குற்றச்சாட்டுக்களின் அடிப்படையில், பலத்த சித்திரவதைகளுடன் வீணாகக் கழிய வைக்கப்பட்டுள்ளது.

குவான்டனாமோவில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கானோரில் ஒரு சிலர் மீது மட்டுமே ஏதாவதொரு குற்றச்சாட்டுச் சுமத்தப்பட்டிருக்கிறதென செய்திகள் கூறுகின்றன. இலங்கையிலும் இதேபோன்ற பிரச்சினைகளே நிலவுகின்றது. எந்தவிதக் குற்றச்சாட்டுக்களும் இல்லாமல் பல வருடங்களாகப் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழ் ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி இளைஞர், யுவதிகள் வெலிக்கடையிலும், பூஸாவிலும், இதர முகாம்களிலும் தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்களை விடுவிப்பதற்கோ அல்லது இவர்களுடைய தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கோ முடியாதபடி பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டம் வலுவாக்கப்பட்டுள்ளது.

பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான யுத்தம் என்ற பெயரில் உலகெங்குமுள்ள அப்பாவிப் பொதுமக்கள் மீது வன்முறைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது. அண்மையில் இலங்கையிலும் வன்னிப் பகுதியில் இலங்கை அரசாங்கத்தினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட யுத்தம் பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான யுத்தம் என்ற போர்வையிலேயே மேற்கொள்ளப்பட்டது. தற்போது இந்தியாவின் மேற்கு வங்த்திலும் பழங்குடி மக்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்டு வரும் இந்திய அரசாங்கத்தின் அட்டூழியங்களும் பயங்கரவாத்திற்கெதிரான யுத்தம் என்ற போர்வையிலேயே மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது.

இவ்வாறு மேற்கொள்ளப்படும் போரின் போது ‘சந்தேகத்தின் பேரில்’ எனும் பதத்துடன் கைது செய்யப்படும் யுவதிகளும் இளைஞர்களும் சித்திரவதைக் கூடங்களிலும், வதைமுகாம்களிலும் சொல்லொணாத் துன்பங்களுக்கு ஆளாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அவர்கள் பற்றிய எந்தவித தகவல்களும் வெளியில் தெரியவருவதில்லை.

அண்மையில் விடுதலைப் புலிகளுடன் தொடர்புடையவர்கள் எனும் பெயரிலும், விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்கள் என்ற பெயரிலும் ஆண்களும், பெண்களுமாக 9 ஆயித்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் அரசாங்கப் படைகளால் கைது செய்யப்பட்டு தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் உண்மையில் விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்களா? அவர்களில் எவ்வளவு பேர் சாதாரண அப்பாவிப் பொதுமக்கள்? என்பது யாருக்கும் தெரியாது. கைது செய்யப்பட்டவர்களைப் பார்வையிடவோ அல்லது கைது செய்யப்பட்டுள்ளவர்கள் சட்டரீதியான உதவி பெறுவதற்கோ அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. அவர்களுக்கு என்ன நடைபெறுகிறதென்பது எவருக்கும் தெரியாததொன்றாகவேயுள்ளது. அவர்களின் உறவினர்களுக்குக் கூட அவர்கள் உயிருடன் உள்ளார்களா? அப்படி இருந்தால் எங்கு தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்று தெரியாமலுள்ளது.

பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான போர் என்ற கோதாவில் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள போரில் கைது செய்யப்பட்டுள்ள இளைஞர்களும் யுவதிகளும் அரச பயங்கரவாதத்தின் கீழ் அனுபவிக்கும் தொடர் கொடுமைகளுக்கும் சித்திரவதைகளுக்குமான முடிவு எங்கிருந்து ஆரம்பிக்கப்படப் போகிறது?

அதனை எங்கிருந்து தொடங்குவது?

இந்தத் திரைப்படம் எம்முள் அத்தகையதொரு கேள்வியை ஏற்படுத்துகிறதல்லவா?

குளோபல் தமிழ் செய்திகள்

03.08.2009